Dit bericht beschrijft een adres in Zeist waar tijdens de bezetting een of meerdere joodse onderduikers verbleven. Een overzicht van dergelijke adressen en de daar geregistreerde onderduikers is te vinden via bekende onderduikadressen.

Wie weet meer? Suggesties voor correctie, wijziging en aanvulling kunnen doorgegeven worden via het contactformulier op deze site.

(Zie het Onderduikboek, pagina’s 329-331)

Onderduikster:

  • Helena Clara Blazer, ongehuwd, beroep onbekend (Rotterdam, 29 april 1920 – Amstelveen, 17 maart 2004)

Onderduikgevers:

  • Hendrik Visser, zelfstandig radiotechnicus (Hendrik-Ido-Ambacht, 6 juni 1906 – geëmigreerd naar Canada), en
  • echtgenote Elisabeth Visser-Baars (Sliedrecht, 12 november 1902 – Zeist, 12 september 1952)

Tijdens de bezetting drie kinderen (1935, 1936 en 1940

Het gezin Blazer-Pienas woont in Amersfoort, op Groen van Prinstererlaan 21. Benjamin Blazer is directeur van Blazer & Metz NV, fabriek van kantoorboeken, schrijf- en tekenartikelen.

Als zijn dochters oproepen krijgen voor ‘tewerkstelling’ in het Oosten, dringt vader Blazer er op aan dat ze onderduiken. Oudste dochter Panny doet dat niet. Ze studeert geneeskunde in Utrecht – althans, tot voor kort – en blijft bij haar verloofde Leendert de Jong. De 22-jarige Elly (Helena Clara) Blazer besluit wel onder te duiken.

Zelf zal het ouderlijke echtpaar Benjamin en Betsy Blazer-Pienas de gevaarlijke vlucht naar Zwitserland ondernemen.

Het is zomer 1942 en Elly Blazer vindt via persoonlijke contacten een onderduikplaats bij het echtpaar Hendrik en Bets Visser-Baars in Zeist. Op Eikenlaan 21 wonen ze met hun drie kinderen in de leeftijd van zeven, vijf en twee jaar achter de radiowinkel van Hendrik Visser. Hij en zijn echtgenote zijn gereformeerd en beschouwen het als hun plicht om anderen voor vervolging te behoeden. En daar willen ze geen financiële vergoeding voor hebben.

De kinderen mogen niet praten over Elly’s aanwezigheid in huis. De enige buitenstaander die er van afweet, zou Adriaan van Hulzen zijn – zelf onderduikgever.

Maar dat blijkt niet het geval. Ook de buren zijn op de hoogte, zelfs hun jonge kinderen. Ad Edelman schreef in een email van 13 juli 2026: ‘Wij waren buren en de achtertuin van de fam.Visser grensde aan onze tuin. Ik ben in april 1941 geboren en ik weet nog van ‘tante’ Elly, die op nr. 21 in huis was. We mochten er niet over vertellen!’
Elly moet altijd binnen blijven. Ondanks deze zware beperking voelt zij zich al gauw thuis bij het gezin Visser.

Hendrik en Bets Visser-Baars zijn heel erg voorzichtig. Wanneer er bezoek komt, of er een huiszoeking dreigt, moet Elly zich verstoppen in een speciaal daarvoor ingerichte ruimte onder een kast. Hendrik Visser heeft een prima schuilhok gemaakt onder de grond, uiteraard voorzien van radioapparatuur.

Wanneer de Duitsers later op zoek gaan naar dwangarbeiders in het kader van de Arbeitseinsatz verstoppen Hendrik Visser en een andere man zich daar ook. Bets Visser-Baars krijgt enkele malen Duitsers aan de deur, maar die vinden de beide mannen niet.

Hendrik Visser houdt zich in de oorlog ook bezig met het regelen van schuiladressen voor andere onderduikers. In elk geval is hij betrokken bij het onderbrengen van de joodse Jannie van Kleef bij de het echtpaar Van Hulzen-van Riet, op Panweg 47 in Zeist. Daar is ook een mevrouw Hardeman bij betrokken – is dat weduwe en onderduikgeefster Gerritje Hardeman-van Asten op Eikenlaan 17, twee huizen verderop?

Elly Blazer blijft op Eikenlaan 21 tot begin 1944. Waar ze dan naar toe gaat? Ze overleeft de bezetting.

Na de bevrijding blijkt echter dat haar zuster Panny en verloofde Leendert de Jong op 10 november 1942 zijn gedeporteerd naar Auschwitz, waar ze op de dag van aankomst vermoord zijn, op 13 november 1942. Ook met haar ouders is het misgegaan. Onderweg zijn ze ergens in België verraden en overgebracht naar het Belgische doorgangskamp in een legerkazerne in Mechelen. Vader Benjamin Blazer heeft weten te ontsnappen uit dat kamp en de bezetting overleefd. Anna Elisabeth Blazer-Pienas is op 15 januari 1943 naar Auschwitz gedeporteerd en ook op de dag van aankomst vermoord, in haar geval op 18 januari 1943.

Elly Blazer blijft in contact met het gezin Visser-Baars. Na het overlijden van Bets Visser-Baars in 1952 hertrouwt Hendrik Visser. In augustus van 1958 emigreert hij met zijn gezin naar Canada.

Elly Blazer trouwt in 1959. Uit het huwelijk komen twee dochters voort.

Op 31 mei 1978 worden Hendrik en Elisabeth Visser-Baars door Yad Vashem erkend als Rechtvaardigen onder de Volkeren.

De Stichting Herdenkingsstenen Amersfoort legt later een herdenkingssteen voor Elly’s moeder Anna Elisabeth Blazer-Pienas voor haar voormalige woonadres, Groen van Prinstererlaan 21.

Namens het Geheugen van Zeist en het Comité 4 en 5 mei Zeist zijn op 18 mei 2024 gedenksteentjes onthuld voor Eikenlaan 21, voor het echtpaar Visser-Baars en Elly Blazer.

Bronnen:

1. Eikenlaan 21

2. Panny Blazer met haar zusje Elly en haar moeder Anna Elisabeth-Blazer-Pienas

3. Het gezin Visser-Baars in 1943

4. Reclame van H. Visser – Radiohandel in het Jaarboekje 1954-’55 voor het gereformeerd kerkelijk leven in Zeist